Christophe en Sanne in Senegal

Maandag 5 Oktober, de school begint! Eindelijk dus! Maar het werd een echte afknapper voor Sanne, ze had haar hoop er iets te hard op gezet. Alles gaat hier op een Afrikaans ritme, dus zo ook het begin van de lessen. Veel kreeg ze niet te zien, alléén een stelletje lamlendige en ongemotiveerde leraren die op hun stoeltje bleven niksen. Af en toe ging het even van: “Allée, l’école a recommencé de nouveau…” Waarna het team in een collectieve zucht uitbrak.

Als Sanne dan vroeg of ze geen les zouden geven, kreeg ze te horen: “Oui, mais les enfants ne sont pas là!” Bovendien moesten alle kinderen eerst nog ingeschreven worden!  Alsof dat niet kan gebeuren voor het begin van het schooljaar… Je voelt het al afkomen: een serieus verschil in mentaliteit.

De tweede schooldag was al even frustrerend, deze keer kwam zelfs de helft van het lerarenteam niet opdagen. Een lichtpuntje: deze keer kon Sanne tenminste al eens overleggen met de directeur van de kleuterschool: “Monsieur Cannes”, die wel enigszins geïnteresseerd leek. Maar dan heb je ook nog Monsieur Dioef, de directeur van de lagere school. Echt een karikatuur… en zo ne vieze vent. Heel de tijd was hij bezig dat hij een tweede ‘Toubab’ vrouw wil. Was Sanne toch blij dat ze kon zeggen dat ze getrouwd is. Natuurlijk kreeg ze dan wel een hele preek te verduren, over waarom ze nog geen baby heeft. En leg dat hier maar eens uit hé … Eén van de leraressen van de kleuterschool bood al wel gewillig haar eigen baby aan. Daar heeft Sanne vriendelijk voor gepast.

De rest van de week ging het er al even erg aan toe en dus vluchtte Sanne naar de bouwwerf om daar nog een handje te helpen.

Omdat we al meer dan een maand dik, loodzwaar en onverteerbaar brood eten (zogenaamd “tapa-lapa” brood) hebben we de bakker gestalked. Na een hopeloze poging om het brood te redden met een recept van “mama Kris”, werden we toch ook positief verrast. Een meer ervaren en gemotiveerde jongen kwam opdagen om de bakker van Sowane bij te staan. Wij waren erg blij met deze jongen, want hij gebruikte tenminste gist…

Het brood is nu iets beter, maar heeft een gistige bijsmaak. Die weten we gelukkig te camoufleren met 'la vache qui rit' en 'vieze choco'.

We hebben al enkele keren in het dorp een doop meegemaakt en iedere keer komen we wat meer te weten, want het is toch een vreemd ritueel. De traditie is hetzelfde voor Moslims en Christenen. Die leven hier trouwens vredig samen (daar kunnen wij nog wat van leren…) Hier een kort overzicht van wat we al weten over de doop

1)      De doop gebeurt 7 dagen na de geboorte
2)      Het kind krijgt pas bij de doop zijn/haar naam
3)      Er worden messen in de wieg gelegd om boze geesten te verdrijven
4)      Het haar van het kindje wordt volledig afgeschoren
5)      De oude mannen van het dorp prevelen geluk in het doopwater
6)      Het water wordt over het kindje gegoten en de dorpsoudste legt zijn hand op het hoofdje en bidt
7)      Iedereen krijgt een coca noot (keibitter!) en bijt daar een stukje van
8)      Daarna krijg je een snoepje (tegen de bittere smaak)
9)      Daarna wordt er een geit geslacht
10)   En dan is het feest!

 Het gekste dat we al hebben gehoord, is dat het water voor de doop wordt gehaald door de zus van de vader van het kind. Ondertussen volgt er een stoet van kinderen en andere vrouwen haar naar de waterput, terwijl ze haar uitschelden (of toeroepen?) met RA en dan de naam van de vader. Ra betekent in het Serrér: Penis. Hiermee wordt dus bedoeld: “Hoera het is de penis gelukt!”

Ja, er worden hier veel kindjes geboren, de Afrikaanse grond is vruchtbaar!

Iedere zaterdag zingen de Moslim jongeren van het dorp hun Allah-liedjes. Omdat we dit voor de eerste keer zouden meemaken, besloten we om maar meteen mee te doen… (maar 1 keer is meer dan genoeg!)… We moeten toegeven dat het een hele ervaring was! Echt zot hoelang ze dat volhouden, en heel de tijd hetzelfde: AllaheAllaheAllahAllaheAllaheAllah! En dat van 21 tot 24u !!!

Toch goed dat we dat hebben meegedaan, anders hadden we ons echt doordgeërgerd… Eerlijk gezegd hebben we dat wel niet echt kunnen vermijden, maar we hebben het toch geprobeerd he ;-) Christophe deelde die mening niet helemaal (HELP!), want hij vond de liedjes ook wel enigszins rustgevend. We hebben er samen nog lang over gediscussieerd, maar het is en blijft iets bizars, dat we moeilijk kunnen doorgronden.

Sanne voelde ook sterk de onderliggende discriminatie van vrouwen, die hier nog hard leeft, maar waar Christophe nauwelijks last van heeft (man zijnde). Goed dat we er tenminste samen over kunnen spreken, want de frustraties durven hier wel eens door op te lopen. Het valt Sanne vaak zwaar dat vrouwen hier ‘den al’ doen en tegelijkertijd als voetveeg gebruikt worden, terwijl de mannen rustig onder de boom zitten te palaveren. Zo beseft Sanne natuurlijk weer wat ze heeft aan een rasechte Belgische man…

Het werd weekend, maar we besloten toch te werken op zaterdag. Wij dus op de “charette” naar Fatick. Best wel spannend zo’n eerste keer op een paardekar, vooral als er auto’s en camions tegen 100 km/u voorbij razen! In Fatick hebben we een hele ochtend en middag zand verplaatst. Yuri (één van de vrijwilligers van vorige maand) had hier een hele vrachtwagen zand leeggeschupt, samen met Mamadou en Uzman (de ‘slaafjes’ van Masse) nadat die verschrikkelijk hard was komen vast te zitten in de grond! Ze hadden die dus ter plaatse helemaal moeten leeghalen en het zand was dus niet geraakt waar het eigelijk moest geraken.

En wij, mochten nu dat zand ‘verleggen’. Met paard en kar, dat is echt een avontuur op zich. Zand op de kar schuppen, dan met het paard wegbrengen, alles eraf halen en dan weer terug. Zo’n charette besturen is moeilijker dan dat het eruit ziet, maar Christophe deed het toch maar!

Ook wel even spannend toen er opeens een zandkleurige schorpioen naast Christophe verscheen! Maar Latin (onze charettier) had het beest snel een kopje kleiner gemaakt. Nadien ben je wel voorzichtiger als je met je sleffers in dat zand bent aan het dabben