Christophe en Sanne in Senegal

Het is onze laatste dag en ter gelegenheid daarvan, heeft Sowane een gigantisch schapenslachtfestijn georganiseerd… Leuk, want wij zijn allebei vegetariërs (slik..). Goed, om eerlijk te zijn, het is niet echt voor ons…

Al de hele maand gaat het over niets anders in het dorp, iedereen moet een ‘bélier’ (mannelijk schaap) hebben voor Tabaski (het Offerfeest). Dit is zowat het belangrijkste feest van het jaar, bijna zoals Kerstmis voor ons, dus de hele familie wordt bij elkaar getroept en overal wordt er duchtig geslacht, gekookt en gesmuld.

Natuurlijk komen er ook wel enkele religieuze plichtplegingen aan te pas. Het dorp werd even samengeschoold voor de (veel te kleine) moskee om het ochtendgebed in te zetten. Dat gaat iets vlotter dan een misviering bij ons, na een half uur gaf de imam er al de brui aan en ging zijn schaap slachten. Dat geeft onmiddellijk de aanzet voor de rest van het dorp.

Schapen zijn hier iets helemaal anders dan in België. Ze worden echt goed verzorgd en zijn gewend aan menselijk contact. De situatie is hier gewoon zo verschillend, in België hebben mensen elke dag vlees op hun bord, hier is dat werkelijk een bijna éénmalige gelegenheid. Hoe vreselijk we het ons het slachten ook hadden voorgesteld, in realiteit viel het best mee. Zonder een kik te geven worden de schapen hier de nek overgesneden. Ze zijn er niet echt tevreden mee, maar je hoort ze ook niet bepaald klagen.Alléén voor het versnijden maakten we ons snel uit de voeten.

Hoewel we het leuk vinden dat we nog zo’n groot feest mogen meemaken, houden we ons dus wat low profile… begrijpelijk als je weet dat er overal rond ons schapen in stukken worden gekapt. Sue en Lien hadden wel toegezegd om enkele vrouwen te gaan helpen met de voorbereidingen. Maar dat sloeg ook wel even tegen… Nadat ze zich haast in een schapenslokdarm verslikt hadden en kotsend naar het toilet wilden lopen, kregen ze van Coumba een lekker stukje… schapenlever… voorgeschoteld. Dat ‘mochten’ ze natuurlijk onder haar toeziend oog volledig opeten.

In de namiddag gingen wij ook van huis tot huis, waar we werden uitgenodigd om een hapje te komen eten. Sanne bleef resoluut in haar weigering om vlees te eten, Christophe durfde soms niet nee te zeggen… Het was alvast heel moeilijk voor ons, want als mensen je hier vlees aanbieden is dat écht wel een eer! Maar we brachten het er redelijk van af denken we. In elk geval zijn we niet van honger omgekomen, verre van!

‘s Avonds trokken we onze mooie Afrikaanse kleren aan die we hadden laten maken in M’Bour. Op die manier ‘fitten’ we al meer met de rest van het dorp. Onze blanke huid en Europese cultuur kun je wel niet wegdenken. Maar dat is niet zo erg, we zijn wie we zijn…

Het avondfeest is eigelijk het feest van de vrouwen. Die zitten namelijk al van ‘s morgens vroeg tot in de late namiddag te koken. De dag is dus duidelijk de glorie van de mannen, gewoon een ‘boeffestijn’ de hele dag door. Tegen de avond zijn dan eindelijk de vrouwen aan de beurt. Ze maken zich op en doen een lekker onderonsje met al hun vriendinnen.

Wij genoten nog even na van onze laatste avond in Sowane. Oppassen, want we krijgen alweer tranen in onze ogen. Masse zal ons morgen afzetten in de luchthaven.