Ons werk zit erop en we
hebben een eerste aanzet gemaakt om onze spullen ingepakt te
krijgen. Een haast onmogelijke taak, want we hebben 3 maand
spulletjes ingeslagen, zonder ons erg druk te maken over de
beschikbare plek in onze rugzak. Elke vierkante en kubieke
centimeter moet dus ingepalmd worden en alle lucht eruit
geperst.
Als we kijken naar de spullen die we gekocht hebben, beseffen we
méér en méér dat we eigelijkSenegal
hadden willen inpakken. We kochten een vegertje, een emmer,
schrijfbordjes, een stamper, een machete, een mat, enz. De
gebruiksvoorwerpen van hier dus… Eigelijk alles om ons in
België ook nog een beetje in Senegal te
voelen.
We hebben het dus moeilijk om te vertrekken en enkele keren konden
we het haast niet uitlaten om al in tranen uit te barsten. Het
afscheid zal zwaar worden en we gaan hier heel veel missen, dat
staat vast!
‘s Avonds (de vóórlaatste al!) was het weer fuif in het dorp.
Ironisch dat de vorige fuif was gepland toen Sue en Lien juist
aangekomen waren… Vreemd déjà vu gevoel
dus.
De fuif was trouwens nog een heel gedoe. De jongerenorganisatie die
de fuif wou organiseren had enkele ‘interne’ problemen
en had al een mislukte vergadering achter de rug. Sue en Lien
wouden helpen met alles in elkaar te steken en zetten een nieuwe
vergadering op. Op die extreem chaotische vergadering kregen ze
prompt te horen dat er geen fuif zou zijn, omdat de organisatie
geen geld heeft… met de onderliggende hint om hen een beetje
te ‘sponsoren’.
Sue en Lien speelden daadwerkelijk even met dat idee, tot we via
Mamadou te weten kwamen dat de jongeren wél meer dan genoeg geld
hadden… en dat ze ons gewoon om de tuin aan het
leiden waren. Na een duchtig gesprekje met de ‘president’
van de organisatie, waarin Sue en Lien lieten verstaan niets te
zullen betalen behalve een inkomstticket, werd beslist om de fuif
toch te organiseren maar dan mét eigen middelen.
C'est l'Afrique.
Wij gingen dus naar de fuif, maar eerst ons nog even opmaken.
Bijvoorbeeld de wilde haren van Christophe een tikkeltje
bijknippen.
Zo stonden wij dus op onze bijna laatst avond te shaken op de
zoveelste herhaling van 'Salaam aleikum, aleikum salaam' en 'I
wanna make love, na na na na'. Stoer op ons sleffers, met een half
oog op de terugkeer.
