De eerste maand zit erop en dat gaat niet zonder veranderingen. ‘s Morgens eerste werk moesten we verhuizen uit ons kamertje bij de “Post de santé” naar één van de hutjes voor vrijwilligers. Gelukkig hadden we vrije keus! Na zorgvuldig alle bedden eens te proberen en de locatie van de hutjes te bestuderen, werd ons nieuwe plekje het hutje links bij het terras.
Zalige rust!
Maar dan….
We hadden ons nog maar juist goed en wel geïnstalleerd en speelden
een spelletje met de kinderen, toen met vele toeters en bellen 2
grote jeeps arriveerden. We gingen verbaasd kijken (we hadden nu
éénmaal nog niemand verwacht) en plots stapten 4 blanke kinderen en
hun 5 begeleiders uit en begonnen heel hun hebben en houden uit te
pakken. Bleek dat dit een groep Franse probleemkinderen waren die
hier gedurende 2 weken ‘iets’ komen doen (een soort
heropvoedingskamp om hen te breken!). Wij hadden er niet veel zin
in, maar we hoopten toch dat alles snel in zijn plooi zou
vallen.
De organisatie die dit organiseert heet Vivre ensemble. En dat is dus exact wat we hebben geprobeerd. Hoewel dat niet altijd even gemakkelijk was met de kibbelende begeleiders en hun tegenstrijdige bevelen. We stelden ons vraagtekens bij hun opvoedingsmethoden, maar goed, die kinderen zijn ook niet van de gemakkelijkste.
Op de werf misten we in elk geval het dynamisme van onze landgenoten, want Vivre Ensemble bakte er niet altijd veel van. Het werk ging dus traag vooruit, maar het vorderde!
