Dakar we’ll be back,
of zoiets in die trand. We kwamen aan in Dakar en waren verwonderd
een moderne grootstad te zien en niet de chaos waar we eerst in
beland waren. Autostrade! Straatnamen! Verkeerslichten! Trottoirs!
Hoge gebouwen! Ah ja, en ambetante en opdringerige verkopers,
sommige dingen veranderen dus niet…
In Dakar reden we eerst naar
de haven, waar we op een bootje naar île de Gorée werden gezet. Dit
oude slaveneiland was paradoxaal genoeg één van de meest
onderhouden en best bewaarde plekken die we in Senegal al hadden
gezien. Het deed wat denken aan een Frans stadje in de Provence.
Toch wel even slikken als je denkt aan wat daar allemaal gebeurt
is…
We ontmoetten ook een
kunstenaar die met zand en wat lijm, de prachtigste tekeningen
maakt. Sanne keek haar ogen uit, wat Christophe weeral deed vrezen
dat ze met kilo’s Senegalees zand op het vliegtuig gaan
stappen binnen (al!) 2 maanden.
En Christophe moest weer al
eens gered worden van een verkoper. Een jongen had zich op zijn
knieën bij Christophe’s schoenen gezet en begon al
enthousiast te kuisen, terwijl Christophe ondertussen riep
van:
NON! NON! C’est pas
nécessaire!
Natuurlijk niet kordaat
genoeg om die gast ervan te weerhouden om verder te doen. Het was
wel een grappig zicht hoe hij zich probeerde van die jongen weg te
rukken, terwijl heel de groep eigenlijk in de weg stond. Je kunt je
er wel iets bij voorstellen … Dat was trouwens niet het
enige incidentje. We werden ook ‘gestalked’ door een
andere verkoopster die ons haar kraaltjes wou verkopen, tegen 10
keer meer dan ze waard waren. Toen we zeiden dat we niet
geïnteresseerd waren, werd ze kwaad (goed teken) en begon ze op
Sanne te vitten (C’est le marché africain hé). Gelukkig waren
we nu wel kordaat genoeg om haar af te schepen.
We namen de boot terug naar
Dakar, waar we nog een korte stadswandeling maakten en de kerk
bezochten. Een serene en rustige plek, waar we even konden
uitblazen.
Nu
was het voor de rest van de groep pas echt aftellen, zij zouden
‘s avonds onmiddellijk op het vliegtuig gaan terug naar
België. Voor mij en Sanne was het vreemd. Binnen 2 maanden was het
aan ons, maar dat leek nog zo ver af. Terwijl iedereen zenuwachtig
de baggage verherinpakte zaten Sanne en ik buiten af te
wachten.
En toen, terug op het
vliegveld… Hoe anders leek het nu. Hoeveel rustiger en
kalmer, georganiseerder. Het voelde alsof we een nieuwe kans
kregen. De cyclus die zichzelf hernieuwt. We namen afscheid van de
anderen, met pijn in het hart. Het leek erg onwezelijk.
Maar.. hopelijk worden we nu
wijzer!
