De
baggage is ingepakt, onze geest is klaar om te vertrekken, maar ons
hart blijft nog een stukje in Sowane. Op het moment dat we in de
auto kropen, wisten we allebei dat onze reis zo goed als gedaan
was. Iedereen kwam langs om afscheid te nemen, zal men ons in
Sowane zo hard missen als wij ze gaan missen in België?
Misschien niet, ze zijn de passerende toebabs al lang
gewend…maar Constance,
Oesmane,Mamadou, Awa, Sokna, Duègene en al onze andere vrienden
leken oprecht verdrietig.
Ici reste notre coeur
We konden het afscheid van Sue en Lien nog een tikkeltje
uitstellen, ze gingen nog met ons mee tot in M’Bour. Gisteren
hadden zij graag nog met ons geruild en in ons plaats naar België
vertrokken, vandaag zijn ze daar al niet meer zo zeker van.
Afscheid nemen is altijd lastig…
We geraakten merkwaardig vlot in Dakar
en kwamen al rond de middag aan in de ViaVia. De laatste
stop voordat we op het vliegtuig stappen. Ongelofelijk maar waar,
we stapten naar de bank om voor de laatste keer CFA’s te gaan
afhalen én wie kwamen we nog tegen? Laura en Tinne! De meisjes die
in Pikine zitten. Het was zondag en zij gingen naar het strand.
Maarten en Ann, zouden ook van de partij zijn.
Een merkwaardig toeval, maar ook weer niet misschien…
Onze laatste dag brachten we door aan het strand, in het gezelschap
van onze vrienden. Christophe ging zelfs nog even lopen over het
strand met Laura, Tinne en Maarten. Snel de benen strekken voor de
lange vlucht!
Terug in de ViaVia dronken we onze laatste Gazelle (Senegalees
bier), de zenuwen begonnen toch wat op te lopen. Maar we konden nog
even discussiëren.
En dan werd het tijd om te vertrekken.
Gelukkig hadden we weinig problemen: de taxi viel niet in panne,
onze baggage of paspoort werd niet gestolen, we werden niet
tegengehouden aan de douane, het vliegtuig vertrok op tijd, stortte
niet neer en Sanne was heel flink tijdens de vlucht!
Alléén wist Christophe het toch nog een beetje te verbrodden, op
zijn zoektocht naar papier liep hij tegen de WC deur. Dat gaf
zo’n bons dat Sanne dacht dat hij een hersenschudding had. En
inderdaad, hij stapte lichtjes bleek en met een enorme buil op het
vliegtuig. Maar zoals gezegd, dat was het enige incidentje.
In België werden we opgewacht door onze mama’s en een paar
dikke jassen.
En toen…