Christophe en Sanne in Senegal

… waren we terug thuis …

En de aanpassing verloopt.. moeizaam.

We missen de warmte, niet alléén die van het klimaat, maar ook de menselijke warmte die je in Afrika omringt. Niet dat we geen fantastische familie, vrienden en collega’s hebben. Anders zouden we zéker in Afrika gebleven zijn.

We hebben veel geleerd in Senegal, over onszelf en elkaar. We zijn terug in staat om alles wat te relativeren.

Zij die onze blog gevolgd hebben, zullen het wel gemerkt hebben.

Les Africains sont fous!

Maar de blanken die daar naartoe trekken, zijn nog vele zotter!

Vanaf nu mogen ze ons Sowanobelge noemen. [if !supportLineBreakNewLine]-->[endif]-->

Voor zij die graag hetzelfde willen meemaken, raden we aan om niet te aarzelen.

Het is de moeite, het lief en leed waard.

En misschien zijn we ooit in staat om terug samen te vertrekken.

We houden je op de hoogte!

De baggage is ingepakt, onze geest is klaar om te vertrekken, maar ons hart blijft nog een stukje in Sowane. Op het moment dat we in de auto kropen, wisten we allebei dat onze reis zo goed als gedaan was. Iedereen kwam langs om afscheid te nemen, zal men ons in Sowane zo hard missen als wij ze gaan missen in België?

Misschien niet, ze zijn de passerende toebabs al lang gewend…maar Constance, Oesmane,Mamadou, Awa, Sokna, Duègene en al onze andere vrienden leken oprecht verdrietig.

Ici reste notre coeur

We konden het afscheid van Sue en Lien nog een tikkeltje uitstellen, ze gingen nog met ons mee tot in M’Bour. Gisteren hadden zij graag nog met ons geruild en in ons plaats naar België vertrokken, vandaag zijn ze daar al niet meer zo zeker van. Afscheid nemen is altijd lastig…

We geraakten merkwaardig vlot in Dakar en kwamen al rond de middag aan in de ViaVia. De laatste stop voordat we op het vliegtuig stappen. Ongelofelijk maar waar, we stapten naar de bank om voor de laatste keer CFA’s te gaan afhalen én wie kwamen we nog tegen? Laura en Tinne! De meisjes die in Pikine zitten. Het was zondag en zij gingen naar het strand. Maarten en Ann, zouden ook van de partij zijn.

Een merkwaardig toeval, maar ook weer niet misschien…

Onze laatste dag brachten we door aan het strand, in het gezelschap van onze vrienden. Christophe ging zelfs nog even lopen over het strand met Laura, Tinne en Maarten. Snel de benen strekken voor de lange vlucht!

Terug in de ViaVia dronken we onze laatste Gazelle (Senegalees bier), de zenuwen begonnen toch wat op te lopen. Maar we konden nog even discussiëren.

En dan werd het tijd om te vertrekken.

Gelukkig hadden we weinig problemen: de taxi viel niet in panne, onze baggage of paspoort werd niet gestolen, we werden niet tegengehouden aan de douane, het vliegtuig vertrok op tijd, stortte niet neer en Sanne was heel flink tijdens de vlucht!

Alléén wist Christophe het toch nog een beetje te verbrodden, op zijn zoektocht naar papier liep hij tegen de WC deur. Dat gaf zo’n bons dat Sanne dacht dat hij een hersenschudding had. En inderdaad, hij stapte lichtjes bleek en met een enorme buil op het vliegtuig. Maar zoals gezegd, dat was het enige incidentje.

In België werden we opgewacht door onze mama’s en een paar dikke jassen.

En toen…

Het is onze laatste dag en ter gelegenheid daarvan, heeft Sowane een gigantisch schapenslachtfestijn georganiseerd… Leuk, want wij zijn allebei vegetariërs (slik..). Goed, om eerlijk te zijn, het is niet echt voor ons…

Al de hele maand gaat het over niets anders in het dorp, iedereen moet een ‘bélier’ (mannelijk schaap) hebben voor Tabaski (het Offerfeest). Dit is zowat het belangrijkste feest van het jaar, bijna zoals Kerstmis voor ons, dus de hele familie wordt bij elkaar getroept en overal wordt er duchtig geslacht, gekookt en gesmuld.

Natuurlijk komen er ook wel enkele religieuze plichtplegingen aan te pas. Het dorp werd even samengeschoold voor de (veel te kleine) moskee om het ochtendgebed in te zetten. Dat gaat iets vlotter dan een misviering bij ons, na een half uur gaf de imam er al de brui aan en ging zijn schaap slachten. Dat geeft onmiddellijk de aanzet voor de rest van het dorp.

Schapen zijn hier iets helemaal anders dan in België. Ze worden echt goed verzorgd en zijn gewend aan menselijk contact. De situatie is hier gewoon zo verschillend, in België hebben mensen elke dag vlees op hun bord, hier is dat werkelijk een bijna éénmalige gelegenheid. Hoe vreselijk we het ons het slachten ook hadden voorgesteld, in realiteit viel het best mee. Zonder een kik te geven worden de schapen hier de nek overgesneden. Ze zijn er niet echt tevreden mee, maar je hoort ze ook niet bepaald klagen.Alléén voor het versnijden maakten we ons snel uit de voeten.

Hoewel we het leuk vinden dat we nog zo’n groot feest mogen meemaken, houden we ons dus wat low profile… begrijpelijk als je weet dat er overal rond ons schapen in stukken worden gekapt. Sue en Lien hadden wel toegezegd om enkele vrouwen te gaan helpen met de voorbereidingen. Maar dat sloeg ook wel even tegen… Nadat ze zich haast in een schapenslokdarm verslikt hadden en kotsend naar het toilet wilden lopen, kregen ze van Coumba een lekker stukje… schapenlever… voorgeschoteld. Dat ‘mochten’ ze natuurlijk onder haar toeziend oog volledig opeten.

In de namiddag gingen wij ook van huis tot huis, waar we werden uitgenodigd om een hapje te komen eten. Sanne bleef resoluut in haar weigering om vlees te eten, Christophe durfde soms niet nee te zeggen… Het was alvast heel moeilijk voor ons, want als mensen je hier vlees aanbieden is dat écht wel een eer! Maar we brachten het er redelijk van af denken we. In elk geval zijn we niet van honger omgekomen, verre van!

‘s Avonds trokken we onze mooie Afrikaanse kleren aan die we hadden laten maken in M’Bour. Op die manier ‘fitten’ we al meer met de rest van het dorp. Onze blanke huid en Europese cultuur kun je wel niet wegdenken. Maar dat is niet zo erg, we zijn wie we zijn…

Het avondfeest is eigelijk het feest van de vrouwen. Die zitten namelijk al van ‘s morgens vroeg tot in de late namiddag te koken. De dag is dus duidelijk de glorie van de mannen, gewoon een ‘boeffestijn’ de hele dag door. Tegen de avond zijn dan eindelijk de vrouwen aan de beurt. Ze maken zich op en doen een lekker onderonsje met al hun vriendinnen.

Wij genoten nog even na van onze laatste avond in Sowane. Oppassen, want we krijgen alweer tranen in onze ogen. Masse zal ons morgen afzetten in de luchthaven.

Ons werk zit erop en we hebben een eerste aanzet gemaakt om onze spullen ingepakt te krijgen. Een haast onmogelijke taak, want we hebben 3 maand spulletjes ingeslagen, zonder ons erg druk te maken over de beschikbare plek in onze rugzak. Elke vierkante en kubieke centimeter moet dus ingepalmd worden en alle lucht eruit geperst.

Als we kijken naar de spullen die we gekocht hebben, beseffen we méér en méér dat we eigelijkSenegal hadden willen inpakken. We kochten een vegertje, een emmer, schrijfbordjes, een stamper, een machete, een mat, enz. De gebruiksvoorwerpen van hier dus… Eigelijk alles om ons in België ook nog een beetje in Senegal te voelen.

We hebben het dus moeilijk om te vertrekken en enkele keren konden we het haast niet uitlaten om al in tranen uit te barsten. Het afscheid zal zwaar worden en we gaan hier heel veel missen, dat staat vast!

‘s Avonds (de vóórlaatste al!) was het weer fuif in het dorp. Ironisch dat de vorige fuif was gepland toen Sue en Lien juist aangekomen waren… Vreemd déjà vu gevoel dus.

De fuif was trouwens nog een heel gedoe. De jongerenorganisatie die de fuif wou organiseren had enkele ‘interne’ problemen en had al een mislukte vergadering achter de rug. Sue en Lien wouden helpen met alles in elkaar te steken en zetten een nieuwe vergadering op. Op die extreem chaotische vergadering kregen ze prompt te horen dat er geen fuif zou zijn, omdat de organisatie geen geld heeft… met de onderliggende hint om hen een beetje te ‘sponsoren’.

Sue en Lien speelden daadwerkelijk even met dat idee, tot we via Mamadou te weten kwamen dat de jongeren wél meer dan genoeg geld hadden… en dat ze ons gewoon om de tuin aan het leiden waren. Na een duchtig gesprekje met de ‘president’ van de organisatie, waarin Sue en Lien lieten verstaan niets te zullen betalen behalve een inkomstticket, werd beslist om de fuif toch te organiseren maar dan mét eigen middelen.

C'est l'Afrique.

Wij gingen dus naar de fuif, maar eerst ons nog even opmaken. Bijvoorbeeld de wilde haren van Christophe een tikkeltje bijknippen.

Zo stonden wij dus op onze bijna laatst avond te shaken op de zoveelste herhaling van 'Salaam aleikum, aleikum salaam' en 'I wanna make love, na na na na'. Stoer op ons sleffers, met een half oog op de terugkeer.

Het volgende filmpje laat zien hoe je in een paar duidelijke stappen, de ideale Afrikaanse moestuin aanlegt. Als je het op de juiste manier aanpakt en de plantjes genoeg water geeft, zou alles in principe moeten groeien.
 
Nog eens de benodigdheden herhalen :

• Schuppen
• Een plastieken bache, dubbelgevouwen
• Een hark
• Gieter
• Een voldoende lang touw (10 tot 20 meter)
• Kruiwagen met mest
• Organisch materiaal (stro en dergelijke)
• Stengels van maïs, mil of een ander soortgelijke plant
• Zaadjes
• Een deklaag voor de grond (bijvoorbeeld omhulsels van arachide)

Nog een beetje uitleg bij het filmpje, het is namelijk opgenomen op 2 locaties.
Het eerste deel speelt zich af bij Anthony thuis in N’Diongolor, we legden daar een tuin aan voor een dame die diabetes heeft en voldoende groenten moet binnenkrijgen.

Het tweede deel is in ons eigen Sowane, waar we een soortgelijk tuintje aanleggen op het veld van Mamadou.

Het eerste deel gaat vooral over het voorbereiden van de put. Het tweede deel (op het veld) laat het zaaien zien. Belangrijk is dat de planten voldoende ver (50cm) uit elkaar gezaaid worden. Voor de geïnteresseerden: het is komkommer en courgette.

Geniet van het filmpje